Szkło bardzo dobrze nadaje się do przechowywania produktów spożywczych – nie wchodzi w reakcję z zawartością ani innymi produktami oraz nie przepuszcza do wnętrza innych substancji. Przy właściwej segregacji szkło może zostać w 100% odzyskane i ponownie wykorzystane.

Szkło bezbarwne zwykło się wrzucać do białego pojemnika, a szkło kolorowe – do zielonego. Powinny znaleźć się w nich szklane opakowania po kosmetykach, butelki oraz słoiki. Nie powinny się w tych pojemnikach znaleźć takie produkty jak: szkło płaskie, szklanki, kieliszki, ceramika, żarówki, kineskopy ani opakowania produktów medycznych, ponieważ mają inną temperaturę topnienia.

Szkło poddawane jest najpierw ręcznej, a następnie automatycznej segregacji, podczas której usuwa się fajans, porcelanę oraz nalepki. Po ich usunięciu szkło zgniata się, a następnie topi się w temperaturze 1550°C. Gdy jego temperatura spadnie do 1200°C, otrzymuje się masę szklaną. W 600°C formuje się przedmioty.

Szkło ze względu na swój skład nie stanowi zagrożenia dla środowiska, jedynie obciążenie, ponieważ może zalegać na składowiskach. W procesie produkcji wykorzystuje się stłuczkę. Oszczędza się przy tym energię, gdyż zebrane szkło topi się łatwiej i szybciej, obniża się przy tym emisja CO₂, a ponadto stłuczka zastępuje materiały naturalne pozyskiwane ze środowiska. Aby wykorzystać stłuczkę, trzeba poddać ją procesowi uzdatniania, który polega na jego oczyszczeniu, podziale pod względem kolorów i pokruszeniu do elementów o odpowiedniej wielkości. Najpowszechniej stosowanym sposobem wykorzystania stłuczki jest jej użycie w hutach szkła przy produkcji wyrobów szklanych. Aż 100% stłuczki można poddać recyklingowi, a zależy to od stopnia jej zanieczyszczenia, stąd ważna jest segregacja szkła już na samym początku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Close